Hamileliğin başları çok karışık duygular içinde oluyor insan. Herşey yeni, hayatın değişiyor, dönülmez bir yola girdiğini yavaş yavaş idrak ediyorsun. Öte yandan hala riskli dönemdesin, yani düşük yapma ihtimali var. O nedenle tam da kendini kaptıramıyorsun bu yeni duruma. Hala arafta gibisin. Bazen kendini çocuksuzlara imrenirken ve verdiğin kararı sorgularken bulabilirsin. Böyle durumlarda paniğe kapılma, sakince bekle, geçecektir. Geçmezse... geçmiş olsun! yok yok, geçer geçer...
Küçük tehlikeler atlatabilirsin bu dönemde. Yine çamaşır kontrol etme dönemi diyebiliriz yani. Riskli bir dönem fakat her kanamada da düşmüyor bu bebişler, o kadar paniğe kapılmaya gerek yok. Biz bir tehlike atlattık, önce gözyaşı, sonra durumu kabullenme aşamalarından geçtik. Ben kendimi alıştırıp tenise başlama planları bile yapmıştım doktora görünmeden önce. Doktorumuzu da korkuttuk "gitti, düştü" diyerek. Oradaymış meğer! (bu sefer sevinç gözyaşları tabii)...Evet bebekler hayata tutunmayı taa orada ana karnında öğreniyorlar, öyle kolay kolay kayıp gitmiyorlar.
Buraya kadar epey gülerek okumuştum, burada bir durdum. "Orada mısın" tuhaf bir soru. Bir yandan çok dokunaklı. Yeni kurulanbağ var ama karşı tarafa karşı bir çekingenlik hissediliyor sanki...
YanıtlaSilÖyle gerçekten. İçindeki bir yabancı sonuçta, bir parça sen olsan da bir parça da bir başkası;-) bazen çok garip hissediyor insan, bir yabancılaşma oluyor.
YanıtlaSil