30. Hafta

30 haftadır hamileyim. Kocaman bir göbeğim olmasına rağmen hala bu duruma inanamadığım zamanlar oluyor. Ben hamile de mi olacaktim! diyorum bazen. Bu ben miyim?

Küçükken gelecek çok uzak gelir ya, hiç yaşlanmayacakmış gibi hisseder insan. Nasıl bir hayatın seni beklediğini ölesiye merak edersin, bir yandan da o günler hiç gelmeyecek sanırsın. İşte o çocuk benim içimde bir yerlerde aynı yanılsamayı yaşamaya devam ediyormuş.

Çocuk sahibi olmak hep istediğim ama hiç hayalini kurmadığım bir şeydi, "İlerde birgün mutlaka istiyorum" dediğim ama o günün hep uzakta olduğunu düşündüğüm. Hiç olmayacak gibiydi, ama artık vakit kalmayınca oluverdi. İstemeden büyümüş oldum ben de, hazırlıksız yakalandım.

İki buçuk ay sonra da anne olacağım demek oluyor bu. "Anne" olacağım derken bile tuhaf hissediyorum (Benim için hala kılık kıyafet seçerken bir "anne gibi" kategorisi vardır, ki bu arkanı dönüp koşarak uzaklaşman gerekiyor demektir). Olacak mıyım gerçekten?

Şimdilerde de doğum ve annelik hiç gerçekleşmeyecek gibi geliyor tabii ki. Kuvvetle muhtemeldir ki bebeğim büyürken de arada bir kendimi çimdiklemem gerekecek, "Bunları ben mi yaşıyorum?" diyeceğim. Kaderden kaçılmıyor. Hamile de olsan anne de içindeki şaşkın çocuğa inandıramıyorsun işte.